De mooiste hel ter wereld

foto 3

Ik moet plassen. Nou ja, ik moét niet echt plassen, maar ik moet toch. Ik sta in het startvak op de Coolsingel en begin over een paar minuten aan mijn tweede marathon. De zenuwen gieren. Er staan nog zes vrouwen voor mij in de rij voor de Dixi. Ik reken. Nog 8 minuten tot de start, dus ze hebben allemaal een minuut om te plassen, dan ben ik nog op tijd.

Ik pers er drie druppels uit en verdwijn weer in de 13.500 koppen tellende massa. Ineens staat Paul naast me. “Waar ga je voor?” “Onder de vier uur, en jij?” “Ik ook.” Zei ik dat echt? Dat kan ik toch nooit?! De voorbereiding ging goed, maar er was ook tegenslag en over mijn eerste marathon deed ik bijna vierenhalf uur.

spandoekLee Towers zingt You’ll Never Walk Alone en dan hoor ik het kanonschot. We zijn weg. Niet te snel starten, niet te snel starten. Beginnersfout nummer één schiet wel honderd keer door mijn hoofd en voor ik het weet loop ik op de Erasmusbrug. Bovenop de brug staat mijn tante en op de weg naar beneden zie ik mijn ouders met dat geweldige lieve spandoek. Ik vlieg.

Op naar de Kuip. De eerste vijf kilometer zitten erop en de eerste verzorgingspost ook. Vlak na het tien kilometer punt zie ik Veroni, die me met twee armen in de lucht toeschreeuwt. Yes, ik kan dit. Maar hoe hard ga ik eigenlijk? Ik pak mijn iPhone en zie dat Runkeeper een gemiddelde van 5:27 per kilometer aangeeft. Okee, dat is goed, heel goed. Doorlopen.

Mijn vader geeft me op de Slinge een nieuwe voorraad gels. De loper naast me zegt: “Dat is nog eens goede support”. “De beste papa van de wereld”, antwoord ik. Bij het metrostation de bocht om en terug via de Oldegaarde. Nog een keer zwaaien naar mijn ouders en dan richting Zuiderpark. Ik kan deze route dromen. Bij de verzorgingspost besluit ik een bekertje energiedrank leeg te drinken. Ik drink normaal alleen water, maar heb het gevoel dat ik het nodig ga hebben.

Op de helft. Fuck, wat doen mijn benen al pijn. Ga ik niet veel te hard? Houd ik dit wel vol? De twijfel slaat toe en het is zwaar. Bij Wilhelminaplein zie ik gelukkig een schreeuwende Manon, zwaaiend met een ballon met mijn naam erop. En op de brug staan papa en mama weer. Ze geven me nieuwe moed.

Ik ben 250 meter van mijn huis en denk aan een warm bad. Maar ik moet de Westblaak-tunnel in en weet dat daar de drumband op me wacht. Wat kan een beetje pokkeherrie lekker zijn na 26 kilometer. Zonder nadenken loop ik richting Crooswijk, waar oom en tante me aanmoedigen op de Boezemweg. Ik zie Madelon tien meter voor me lopen, maar het lukt me niet meer om te versnellen. Bij het 30 kilometer punt speur ik het publiek af, op zoek naar mijn lieve collega’s. Luid gejuich en lachende gezichten als ik ze eindelijk zie.

De jongens die halverwege de Bosdreef harde jaren ’90 muziek draaien, mogen van mij een lintje krijgen. Ik maak me klaar voor de irritante lus door Prinsenland en zie dan ineens mijn oom staan. Een bekend gezicht geeft meer energie dan de zoete gels, die ik inmiddels meer dan zat ben. Het 35 kilometer punt betekent dat we weer richting de stad lopen. Het zou een mentaal steuntje in de rug moeten zijn, maar mijn benen willen niet meer. Elke spier, pees, vezel schreeuwt dat ik moet stoppen met rennen.

Stoppen is geen optie. Hooguit even wandelen bij een drankpost, maar ik moet door. Ik heb het gevoel dat ik stil sta, maar volgens Runkeeper loop ik nog steeds op schema voor een tijd onder de vier uur. Gewoon doorlopen dus, negeren die pijn.

Op de Kralingse Plaslaan ga ik in gedachten twintig jaar terug in de tijd als ik mijn meester uit groep acht “Hey Eef” hoor roepen. Mijn vader staat hier ergens, maar het is zo druk in Kralingen, het publiek staat drie rijen dik. Ik ben bang dat ik hem gemist heb, maar dan zie ik hem ineens op een stoel staan, hij steekt boven de mensen uit. Ik weet dat hij ziet dat ik het zwaar heb, maar weet ook dat ik hem straks weer zie met een medaille om mijn nek.

Terug naar het volksfeest in Crooswijk. Ik zie mensen op de andere weghelft die tien kilometer op me achterlopen. Ik ben er bijna. Op 40 kilometer nog één keer wat drinken en dan zonder aarzelen door naar de finish. Bij het Maritiem Museum draai ik de Coolsingel op. Ik zie de finishboog in de verte, geniet van de muziek, hoor de mensen mijn naam schreeuwen en zie mijn vader trots toekijken op 200 meter voor de finish.

Ik ben helemaal kapot en dit is het mooiste gevoel dat er is. Een oudere man met baard doet een medaille om mijn nek, pakt me stevig vast bij mijn schouders en geeft me drie zoenen. “Goed gedaan meid.”

Ik strompel het Hofplein op en ben gelukkig. Wat een hel, maar wat een geweldige mooie hel is de marathon. I’ll be back.

P.S. Eindtijd: 3:57:34. Hell yeah!

foto 2

Advertenties

10 gedachten over “De mooiste hel ter wereld

  1. Behalve een geweldige marathon lopen kun je ook nog eens goed weergeven hoe jij dit hebt ervaren. Zo kunnen we zelfs achteraf jouw marathon mee beleven.
    Rob en Cobi

  2. Wow Eva! Wat een leuk stukje en wat een prestatie! Ik blijf bij de quote uit de Marathon die ik je ooit getweer heb…. 42 km en 195m ..”Nou, ik vind het met de auto al ver!” Daarom extra hulde voor je !!!!!!

  3. Wat ben jij een bikkel! Ik blijf het zeggen! Toen je klein was, was je al zo,n doorzetter! Nooit klagen over een bergwandeling die misschien te hoog gegrepen was voor een uk en weigeren om gedragen te worden. Altijd zeggen: kan ik zelf wel! Niet geduwd willen worden bij het leren fietsen zonder zijwielen, maar jezelf een zetje geven tegen een muur en zo kan ik nog wel even doorgaan! Respect hoor! Xxxx

  4. Gaaf eva, je bent echt een kanjer onder de vier uur op karakter…wij zitten in New York…..ik kijk naar buiten vanuit ons hotel en zie je hier ook al rennen 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s